قانون تأمین زنان و کودکان بی سرپرست جامعیت لازم و ضمانت اجرای کافی ندارد !

ماده ۱ قانون تامین زنان و کودکان بی سرپرست می گوید؛
به پیروی از تعالیم عالیه اسلام در جهت حفظ شئون و حقوق اجتماعی زن و کودک بی‌سرپرست و زدودن آثار فقر از جامعه اسلامی و به‌ منظور اجرای قسمتی از اصل بیست و یکم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، زنان و کودکان بی‌سرپرستی که تحت پوشش قوانین حمایتی دیگری‌نیستند از حمایتهای مقرر در این قانون بهره‌مند خواهند شد.

این قانون برغم اینکه به صراحت نام زنان بی سرپرست و کودکان را ذکر کرده و از عدالت اسلامی و قانون اساسی نیز نامبرده است اما فرصت اجرای کامل پیدا نکرده که به نظر می رسد عمده مشکل آن در کافی نبودن منابع مالی است. بطور کلی سامان بخشیدن به این موضوع به حوزه ی قوه مقننه و پیگیری و نظارت نمایندگان بستگی کامل دارد.
مشکل دیگر این قانون عدم ذکر دو طیف از زنان آسیب پذیر یعنی زنان خود سرپرست و زنان بدسرپرست در قانون فوق است.
بنده با مطالعه قوانین حمایتی که بصورت پراکنده هستند به این نتیجه رسیدم که راه واقعی حمایت از این قشر آسیب دیده و حمایت مادی و معنوی از آنها فقط و فقط از طریق تصویب یک قانون جامع و همه جانبه نگر توسط مجلس می گذرد که نقش نمایندگان قانون شناس و حقوقدان در تکوین و نگارش آن بسیار پر رنگ و برجسته خواهد بود.
از طرفی باید توجه داشت که تولد و وضع یک قانون به تنهایی کافی برای حل این مشکل نیست بلکه نظارت بر اجرای کامل آن قانون بویژه توسط نمایندگان بخش اعظم کار است.

دکتر عبدالکریم لویمی
وکیل و عضو هیات مدیره کانون وکلای قوه قضائیه/ مدرس دانشگاه و عضو هیات علمی

اشتراک گذاری:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *