لالایی جنگ

اکران مستند «لالایی جنگ» در هنروتجربه؛ تهران، شیراز، اصفهان ومشهد

پژوهش وکارگردان : حبیب باوی ساجد
تصویر: محمدرمضان احمدی، سیدباقرموسوی
تدوین : طالب پورمسلمی، حبیب باوی ساجد
موسیقی : مهدی اصل عباسی
دستیارکارگردان : عارف شرهانی
مدیرتولید : فاطمه چندریان پور
مجری طرح : محسن غلام زاده
تهیه کننده : محبوبه هنریان

برنده ی جایزه ی بهترین مستند برای ارائه ی تصویری شاعرانه ونمادین ازجنگ درهفتمین جشنواره بین المللی فیلم مستند الخریبکه ی مغرب، برنده جایزه ی مستند به خاطرارائه ی تصویری شاعرانه از مقاومت مردم عرب مرزنشین کشور، جایزه ی بهترین مستند چهارمین جشنواره ی بین المللی اتحاد، جایزه ی بهترین کارگردانی مستنداز جشنواره ی مستقل کارگاه آزاد، نامزد بهترین مستند کوتاه در ششمین جشنواره ی بین المللی مستند سینماحقیقت، و..

 

– درباره ی مستندلالایی جنگ/ بولتن جشنواره رویش

حبیب باوی ساجد مستند ساز ونویسنده، در”لالایی جنگ” به سراغ ترکیبِ دو تخصص اش رفته وفیلمی است مستند دارای روایتِ خطی ولحنی قصه گو ساخته. شاید به همین دلیل باشد که در عنوان بندی فیلم، به جای کارگردان، باوی ساجد از لقب راوی استفاده کرده است. “لالایی جنگ” به زندگی اهالی روستاهای منطقه ی دشت آزادگان در خوزستان ومردم عرب این منطقه در دوران سیزده ماهه ی محاصره ی نیروهای دشمن می پردازد. مصائب مردم منطقه ودشواری های زندگی در منطقه ای تحت اشغال از زبان چند خانواده از بازماندگان دوران اشغال، محور اصلی روایت در”لالایی جنگ” است. این محور اصلی با گفتار متنی داستانی وپرفراز وفرود که از گلویی خسته وزخم دیده روایت شده به تکامل می رسد. فیلم از آغاز با ارائه ی تصویری از زندگی روز مره در منطقه ی دشت آزادگان ووضعیت این روستاها درروزهای اولیه ی جنگ بسترروایی خود را می چیند. در ادامه گفتار دراماتیکِ متن در کنار تصاویری انتزاعی از منطقه، مخاطب را به عمق خاطرات وخطرات روزهای جنگ تحمیلی می برد.

 

حاکمیتِ قصه وروایت برتصویر، “لالایی جنگ” را به ساحتِ مستند داستانی نزدیک می کند. باوی ساجد مجدانه می کوشد گوشه ای از رنج های مردم منطقه دردوران یک سال ویک ماهه حصر را به نمایش بگذارد، که با توجه به لحن دراماتیکی که در اختیار گرفته، موفق نشان می دهد. دربخشی از فیلم، مادری سالخورده خاطراتِ تولد خدیجه دخترش را در بحبوحه ی جنگ ودر بیمارستانی که به اشغال دشمن در آمده بود، را باز گو می کند. سپس فرزندان خدیجه را شاهدیم که درسال های پس از جنگ متولد شده وچرخه ی حیات را در این منطقه ی محروم ادامه می دهند. حرف اصلی فیلم در همین سکانس نهفته است.

 


اشتراک گذاری:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *